ای عزیز عاشق باش در حالی که معشوعت خدا باشد

معشوقی که عظیم است و...

آیا به جز او وجودی با این مهربانی هست ؟

یا زیبایی ؟

یا بخشندگی ؟

اگر عشق خود را به این معشوق وصف ناشدنی ابراز کنی

دانی که چه شود ؟

اگر خود را برای او یگانه سازی

  گوشه چشمش عالم را برایت به رعشه در می آورد

اگر با تو خصوصی شود ، دانی که چه شود ؟؟؟

آیا حاضری هرچه معشوق گفت ، لبیک بگویی ؟

 بر خلاف عادت در اینجا عاشق هم نیاز دارد هم ناز

چون که او به تو می گوید: تو یک قدم بیا ، من شتابان به طرفت می آیم

آیا معشوق مجازی به تو چنین روی می نماید ؟

خالق (معشوق) خود فرموده که :

اگر رویگردانان از من چگونگی انتظار من برای آنان ، مدارای من با آنان و

واشتیاق من برای ترک کردن گناهانشان را می دانستند، بدون شک

 از اشتیاق برای آمدن به سوی من می مردند و بندبند وجودشان

 از محبّت من از هم می گسست .

آیا در صداقت و راستی معشوق ابدی تردیدی داری ؟

                           آیا هنوز هم به معشوق مجازی اعتماد می کنی ؟

خرّم آن روز کزین منزل ویران بروم *** راحت جان طلبم وز پی جانان بروم

گرچه دانم که به جایی نبرد راه ،غریب *** من به بوی سر آن زلف پریشان بروم

دوش در حلقه ی ما قصّه ی گیسوی تو بود *** تا دل شب سخن از سلسله ی موی تو بود

چشم بیمار تو ای مِی زده بیمارم کرد *** حلقه ی گیسویت ای یار گرفتارم کرد

سرو بستان نکویی ، گل گلزار جمال *** غمزه نا کرده ز خوبان همه بیزارم کرد

همه ی مِی زدگان هوش خود از کف دادند *** ساغر از دست روان بخش تو هشیارم کرد

باده از ساغر لبریز تو جاویدم ساخت *** بوسه از خاک درت محرم اسرارم کرد

زردی از روی چمن بار فرابست و برفت *** گلبن از پرتو خورشید به بار آمد باز

ساقی و میکده و مطرب و دست افشانی *** به هوای خم گیسوی نگار آمد باز

« امام خمینی »

من خراباتیَم.از من سخن یار مخواه *** گنگم.از گنگ پریشان شده گفتار مخواه

من که با کوری و مهجوری خود سرگرمم *** از چنین کور تو بینایی و دیدار مخواه

چشم بیمار تو بیمار نموده است مرا *** غیر هذیان سخنی از من بیمار مخواه

با قلندر منشین. گر که نشستی هرگز *** حکمت و فلسفه و آیه و اخبار مخواه

مستم از باده ی عشق تو و از مستِ چنین *** پند مردان جهان دیده و هشیار مخواه

دست آن شیخ ببوسید که تکفیرم کرد *** محتسب را بنوازید که زنجیرم کرد

معتکف گشتم ازاین پس به در پیر مُغان *** که به یک جُرعه می ازهردو جهان سیرم کرد

آب کوثر نخورم ، منّت رضوان نبرم *** پرتو روی تو ای دوست جهانگیرم کرد

دل درویش بدست آر که از سرّ اَلَست *** پرده برداشته ، آگاه ز تقدیرم کرد

پیر میخانه بنازم که به سر پنجه ی خویش *** فانی اَم کرده ، عدم کرده و تسخیرم کرد

خادم درگَه پیرم که ز دلجویی خود *** غافل از خویش نمود وزَبَر و زیرم کرد .

« امام خمینی »

چه روز بزرگی است امروز . و من چقدر کوته بین باید باشم که آن را فقط روز مادر

بنامم .

 چه کسی توانسته مادر را تعریف کند که من دوٌمی باشم .

اما تا آنجا که می توانم برای این روز معادل هایی می آورم .

عظمت همه ی هستی یک طرف و عظمت مادر در طرف دیگر.

روز کسی است که قدر داند و ما قدر ندانیم

و پیمان می شکنیم و او نمی شکند

می خندد و جوابی نمی شنود و ....

نمی خواهم بگویم که ما هیچ کاری در حق او نمی کنیم

همه ی حرف من این است که هر چه به او خوبی کنیم در مقابل لبخند هایش شکوهی

 ندارد .

 كه اين آن نوبهاري نيست كِش بي مهرگان بيني

از مرتضیعلی (ع)....

دلا تا کی در این زندان فریب این و آن بینی *** یکی زین چاه ظلمانی برون شو تا جهان بینی

جهانی کاندرو هر دل که یابی، پادشا یابی *** جهانی کاندرو هر جان که بینی ، شادمان بینی

                                                                                          « سنایی »

طیران مرغ دیدی تو زپای بند شهوت   به در آی تا ببینی طیران آدمیت