( این مطلب رو خودم نوشتم . منتظر نقد و نظرتونم )
به نام خداوند عقل و عشق
آن خداوندی که صفات رحمان و رحیم در او جلوه گر است
ربوبیّت او را درخشان تر کرده است .
آنگاه که ابتدای سخن گویم : " بسم الله الرحمن الرحیم" ،
گویی وجودم دگرگون می شود، موها بر تنم ...
خداوندا به من آن توان و نفس را ده که بتوانم
این افتخار را داشته باشم که مهربان بخوانَمَت .
خداوندا بر دل دردمند ما ، صفایی ؛ بر صدای وجودمان ، نوایی و ویرانه ی دل را بنایی ده .
چه گویم که شرمنده ام ، شرمنده ی خالق ، شرمنده ی حجّتش روی زمین .
از گناهکار ترین افرادم و مدّعی و طالبِ ...
چرا باید ادّعا کرد تا زمانی که معلِّم هست؟!
ما که رهگذر کوی عشق بوده ایم، حال چرا باید از کوچه پس کوچه هایی
که فاضلاب ها آنجا روانند، گذر کرده و با اهالی آنجا بگوییم و بخندیم .
از سو سوی نگاه های عاشقانه ی اوست(مهدی«عج») که گاه به زمین نمی خوریم .
گل نرگس به ما نظر دارد ، به ما که خود را شیعه می بینیم،
امّا این انصاف نیست که ما در حقِّ او بدی کرده و او اینگونه ... !
* کفّه ی ترازو کاملاً در حالت بی تعادلی است! *
بکوشیم که او از ما رو برنگرداند، از هر طریقی که بتوانیم نظرش را جلب کنیم ،
به او اطمینان خاطر بدهیم که شما هم یاران فدایی در سپاه عشّاق دارید...
وای بر آن روزی که او به انسان خطا کار پشت کند،
آنگاه زمین نیز تحمّل افتادن این بنده را نخواهد داشت .
بنده می گویم چون هنوز هم می تواند بندگی کند؛ او که در منجلاب و
هیاهوی گناهان سیر می کرده ، اگر بشنود
که خالقش بخشنده و مهربان است ، شاید...
او اگر بداند که خداوند توبه پذیر است چه خواهد کرد ؟!
توبه یعنی تضرّع و زاری از سوی بنده و بخشندگی از سوی حضرت حق .
( در یک کلام بگویم، «بازگشت»)
آیا این نمی تواند همان معنی را بدهد که ما می توانیم دوباره در امتحان ورودی سپاه
مهدی «عج» شرکت داشته باشیم؟ ... دوباره این فرصت را داریم که درباره ی
بهشتی که از زیر درختان آن نهرها جاری است، بیندیشیم و
تصّور کنیم که در نزدیکی اولیا و انبیای خداوند منزل گزیده ایم ...
اینها همه وعده داده شده اند از جانب خدایی که در وعده ی خود صادق است،
همان خداوندی که گفتیم بخشنده و مهربان است و ما....؟؟؟!
