در جهانی که نقاش خداوند است،

در جهانی که طراح خداوند است ،

در جهانی که نقاشی ها ، هنرمندانه خط خطی می شوند ،

در جهانی که هنر ، نشان دادن است آن چیز را که همه دارند ،

آیا از خود می پرسید

هنر چیست؟

آیا از خود میپرسید

 هنرمند کیست ؟

من چنین می اندیشم :

هنر پوشاندن است ، آن چیز که همه دارند.

هنر نمایان کردن است ، روحی بزرگ که کم تر کسی دارد.

هنر خواستنی شدن است ،بدون فریب کاری ، بدون زیبایی ظاهری ، هنر خواستنی شدن از طریق رفتارهاست.(همونجوری که بعضیا خواستنی شدن)

 هنر آن نیست که نقابی در ظاهر زیبا بر چهره ها بزنیم ولی در پشت نقاب ها پنهان کنیم روحی خبیث ، پرورش دهیم تاریکی تاریکی تاریکی تاریکی

هنر نگهداری کردن روح از خدشه ها ، خط ها و تعویض هاست.

در جهان ما هنر آن است که بدن هایی را که همه نمایان می کنند بپوشانیم ، و به یاد داشته باشیم این سخن را که :

«نه برتریست نسبت به دیگران آن چیز که همه دارند»

هنر آن است که روحهای زیبایی را که خداوند به ما داده حفظ کنیم و آنها را با پرداختن به ظاهر سازی و نقاب های دنیوی ( مثل آرایشات)  فرآموش نکنیم ، که جز این نیست که هر کس به ظاهری کاذب روی آورد باطن را فرآموش کرده.

پس اکنون می دانیم که زیبایی یعنی معنا دادن به روح زیبایی که زیبای مطلق به زیبایی به ما داده نه چهره های خط خطی شده با خطوط شیطانی نه اندام های نمایان شده با اهداف شهوانی نه چیز های دیده شده که باعث پشیمانی

به قلم این حقیر